HAHAHIHI (expo Nekkerspotters)
Erfgoeddag, HAHA Humor, op 26 april 2026, verkent hoe humor bruggen slaat én grenzen trekt. Humor is overal: van de satire van de nar tot de knipoog van een internetmeme. Soms ontwapenend, soms pijnlijk raak, soms net op het randje. HAHA Humor onderzoekt hoe lachen ons samenbrengt, maar ook hoe grappen grenzen kunnen overschrijden, kwetsen of mensen buitensluiten. Humor verandert mee met de tijd en vertelt ons iets over wie we zijn – én wie we waren.
In het kader van Erfgoeddag dook de Academie in het Mechelse erfgoed en ontdekten we de folklore van De Nekker.
De Nekker is een wezen uit het volksgeloof, dat ook voorkomt als waterman of waterduivel en vooral bekend staat als kinderschrik.
Uit het Visboeck (Adriaen Coenen, 16de eeuw) blijkt dat De Nekker in de zee leefde, want nadat hij de mensen, groot en klein, had vermaakt, floot en schaterde hij alsof hij lachte, waarna hij weer onderdook in het zeewater. In 16e- en 17e-eeuwse literatuur vind je verder vermeldingen van nekkers als boosaardige wezens.
In Mechelen leeft het verhaal voort in De Nekker en in station en wijk Nekkerspoel… en nu dus ook in de Academie.
De Nekker komt vooral voor als kinderschrik die kinderen het water in trekt en zich meester maakt van drenkelingen.
Onze leerlingen, jong en oud, creëerden een fictief archeologisch onderzoekscentrum dat de mythe van De Nekker ontrafelt. Dat deden ze via een brede waaier aan drolerieën: tekeningen, schilderijen, sculpturen, foto’s, video’s en Nekkerspotters.
In het moeras van De Nekker werden allerlei restanten en aanwijzingen gevonden. Op origineel fotografisch materiaal wordt het onweerlegbaar duidelijk: De Nekker is terug – of misschien nooit weggeweest! Hij is al vaak gespot, maar een eenduidig beeld van De Nekker is er niet. Kinderen die iets te dichtbij kwamen, worden helaas nog vermist.
In een beklijvende documentaire gaan onze leerlingen, gelokt door gluiperig misleidend gemekker, op zoek naar het ware monster.
Je vindt er ook wapens die ontworpen zijn om De Nekker te overmeesteren, en illustraties van voedselresten… De omvangrijke maaginhoud van het waterwezen tart onze verbeelding. We hebben na jaren onderzoek eindelijk ontdekt waarom, o waarom kinderen…
Lekkernekker…
Blijf met ons verder zoeken! Want humor is het beste wapen…
PS: Dit is echt niet om te lachen.
In het kader van Erfgoeddag 2026 > https://erfgoeddag.be
Hulde Marc Cnops
Sommige mensen laten een diepe indruk na zonder dat ze daarvoor ooit op de voorgrond treden. Marc Cnops was zo iemand.
ProjectAtelier brengt via deze expo hulde in de VITRINE, Muntstraat 11 te Mechelen.
MARC CNOPS was student Beeldhouwen en Projectatelier in ABK Mechelen. In zijn persoonlijke carrière realiseerde Marc Cnops ruim 280 scenografieën voor theater. Hij was ook algemeen theaterdirecteur van Raamtheater Antwerpen van 1997 tot 2008. Tijdens die periode organiseerde hij er ook tentoonstellingen in samenwerking met Thea Callewaert. Vanaf 1995 was hij deeltijds lesgever Scenografie en Ruimtelijke vormgeving bij Artesis Hogeschool Antwerpen, afdeling TKO. In 1991 werd in de Vooruit te Gent aan Marc de prijs van de ‘ Nacht van het Theater’ toegekend voor zijn gehele werk. De jury koos Marc niet alleen ‘omwille van zijn artistieke kwaliteiten, maar ook om zijn grote menselijke betrokkenheid bij het levend theater en zijn immense collegialiteit’. Met deze expo en publicatie willen we hulde brengen aan deze integere man.
De expo loopt tot en met zondag 10 mei 2026 en is 24/7 te bezichtigen.
Vitrine #5
Bea De Borger
Student Textielkunst, Keramiek en Projectatelier in ABK Mechelen.
Bea volgde eerst Textielkunst en dan Keramiek.
In haar Keramiek kan je nog altijd een textiele invloed terug vinden. Die kan bestaan door het benadrukken van textuur, het ontdekken en bewerken van sculpturale eigenschappen van specifieke klei of het verwerken van een ‘trouvaille’ tot een coherent geheel.
Lieve Geens
Student Textielkunst en Projectatelier in ABK Mechelen
Lieve werkt voornamelijk met recuperatiemateriaal: schatten uit de natuur en afgedankte restanten uit het dagelijks leven. Haar creatieproces is vaak meditatief en therapeutisch.
Huidhonger
Dit werk werd gemaakt in corona tijd en staat symbool voor het gemis van aanraking, knuffels, tederheid, familie, vrienden…
De schaap-geit- en alpaca wol werd gehaakt en gewikkeld rond koorden en elektrische draden.
Deze expo kwam tot stand door een samenwerking met Abbeyfield, Projectatelier Academie Mechelen & stad Mechelen.
Oorlog en vrede – tekeningen uit Lviv, Oekraïne
Deze tekeningen zijn gemaakt door kinderen tussen de acht en zestien jaar oud uit Lviv, de zusterstad van Mechelen in Oekraïne.
Ze ontstonden in een werkelijkheid waarin oorlog geen abstract begrip is, maar een constante achtergrond: luchtalarmen, nieuws over verwoeste steden, afwezige vaders, angst om wat komen kan. In hun beelden verschijnen tanks en vlaggen naast bloemen, huizen naast ruïnes, duisternis naast onverwacht felle kleuren. Oorlog en vrede bestaan hier niet als tegenpolen, maar als twee krachten die tegelijk aanwezig zijn in het dagelijks leven.
Voor opgroeiende jongeren heeft deze voortdurende dreiging een diepe psychologische impact. Waar kinderen normaal gesproken de wereld leren kennen als een grotendeels veilige plek, worden deze kinderen vroeg geconfronteerd met verlies, dood en kwetsbaarheid. Dat kan leiden tot verhoogde waakzaamheid, angst of verdriet, maar ook tot een versnelde rijping.
In de tekeningen zien we zowel sporen van trauma als van veerkracht: de behoefte om grip te krijgen op chaos, om gevoelens te ordenen, om hoop een vorm te geven wanneer woorden tekortschieten.
Tekenen wordt zo een manier om te overleven, te verwerken en betekenis te geven aan het onbegrijpelijke.
Het verschil met kinderen die opgroeien in een vredige samenleving zit niet in hun talent of verbeeldingskracht, maar in het gewicht dat die verbeelding moet dragen. Waar de ene groep vrij kan fantaseren over een toekomst vol mogelijkheden, tekenen deze kinderen met de kennis dat veiligheid niet vanzelfsprekend is. Hun blik op de wereld is vaak ernstiger, hun beelden beladener. Tegelijk tonen ze iets universeels: de menselijke drang om, zelfs onder de zwaarste omstandigheden, ruimte te blijven maken voor hoop, verbinding en de wens naar vrede.
De komende weken zullen de kinderen van de Lagere graad en de jongeren van de Middelbare graad van de Academie Mechelen ook tekeningen maken rond hetzelfde thema om op te sturen naar hun leeftijdsgenoten in Lviv.
Art & Film #1
MONDRIA(A)N – EN ROUTE TO NEW YORK
Regie: Pim Zwier (NL 2025, 73 min.)
ART & FILM – MAANDAG 9 FEBRUARI om 19u00
Filmhuis @ Moonbeat Mechelen
Tussen 1937 en 1941, tegen de achtergrond van de oorlogs- en nazidreiging, correspondeerde Piet Mondriaan met zijn Amerikaanse kunstbroeder Harry Holtzman.
Toen regisseur Pim Zwier op deze correspondentie stuitte, besloot hij die te gebruiken om het verhaal van Mondriaans (noodgedwongen) emigratie naar New York te vertellen in diens eigen woorden, en tegelijk een tijdsbeeld te schetsen van de turbulente periode waarin het werk van de kunstenaar een cruciale verandering onderging.
Visueel speelt de film met een combinatie van archiefbeelden in de typische Mondriaan-vlakken, terwijl op de achtergrond zijn gedachten en overpeinzingen in Mondriaans beste Engels-met-Hollands-accent worden voorgelezen.
https://www.filmhuismechelen.be/review/mondriaan
Andrea Boogaerts (1953)
Student Keramiek en Projectatelier in ABK Mechelen
Bij de opkuis van de zolder vond Andrea een doos vol kleedjes van de kinderen.
Bewaard om ooit – misschien door de kleinkinderen – nog eens te gebruiken. Zoveel herinneringen!
In gietklei verwijzen ze naar alle momenten die samen beleefd werden, een stukje persoonlijke geschiedenis.
Marie-Paule Luypaert (1955)
Student Keramiek en Projectatelier in ABK Mechelen
NO ALLA PIZZA HAWAI
Het zijn woelige tijden, maar waar Italianen werkelijk van wakker liggen is hun nationale trots: “De pizza”
Enkele onverlaten durven er zomaar ananas op te leggen. Marie-Paule steunt de Italianen door de organisatie van deze betoging tegen de pizza Hawaï. Deze expo kwam tot stand door een samenwerking met Abbeyfield en Projectatelier Academie Mechelen.
Dien De Bruyn (1952) is cursist Beeldhouwen, Textielkunst, Multidisciplinair Atelier en Projectatelier in de Academie Mechelen.
Zij werkt met steen, hout, textiel en objecten uit dagelijks leven.
In Gambia werkt ze jaarlijks aan een kunstproject met de plaatselijke kinderen.
De Afrikaanse invloeden en gebruiksvoorwerpen kan je terug vinden in haar werken zoals de plastieken waskommen.
Voor 2026 bereidt ze ‘Gezocht… een tuin van Eden’ voor, een solo tentoonstelling in de Abdij Bornem. Eerder had ze solo tentoonstelling in het IKA Mechelen (2023) en was ze de laureate ‘Talentprijs Ernest Albert beeldhouwen’ in 2019.
Deze expo kwam tot stand door een samenwerking met Abbeyfield en Projectatelier Academie Mechelen.
Vitrine, het presentatieplatform van het Projectatelier en Munthof (Abbeyfield) is aan zijn tweede tentoonstelling toe. Tot en met 10 november 2025 is er werk te zien van Philippe Fosse (1955), cursist Multidisciplinair en Projectatelier van de Academie Mechelen.
De beroemde quote van Lautréamont – “zo schoon als de toevallige ontmoeting van een naaimachine en een paraplu op een operatietafel” – illustreert zijn surrealistische fascinatie voor het combineren van ogenschijnlijk ongelijksoortige elementen om poëtische verrassingen te creëren. Dit is perfect toepasbaar op het werk van Philippe Fosse. Het zijn imaginaire objecten met origineel en verrassende compilaties.
De vormen zijn een deel van het mysterie en de aantrekkingskracht.
Vitrine, Muntstraat 11, Mechelen
Nico Lenaerts (1952) volgde Projectatelier, beeldhouwen, aan de Academie Mechelen.
De voorbije jaren maakte hij vooral assemblages met recuperatiemateriaal en ‘objets trouvés. In de Vitrine toont hij drie werken.
“Hero” (2022-2023), torso van een held. Is het een Oekraïner of een Rus? Hij heeft zijn armen verloren. Eén wonde van de amputatie is mooi dichtgegroeid, voor de andere arm kreeg hij een prothese. Hiermee kan hij zich nog enigszins voortbewegen middels een bestuurbare plank op wieltjes want ook zijn benen is hij kwijt. Onze held is lelijk toegetakeld maar dat wordt goedgemaakt door de nationale erkenning met een mooi ereteken.
“Futuroscoop” (2021-2022) is een kijker die je toelaat in de/jouw toekomst te kijken. Is er licht of duisternis en hoeveel? Durf te kijken!
“Masca Pestis” (2021-2022) is geïnspireerd op de pestmaskers die de pestdokters in de 17de eeuw gebruikten tijdens de grote pestepidemies. Het vogelmasker met lange snavel werd gevuld met kruiden om de stank van de ziekte te verdrijven en om de besmette lucht te filteren. In de covid-periode werd het (enigszins metaforisch) terug actueel.
Deze tentoonstelling kwam tot stand door een samenwerking van Abbeyfield, een co-housingproject, en het Projectatelier van de Academie Mechelen. Maandelijks zullen er andere kunstwerken te zien zijn in de ‘Vitrine’.
Brave New World
In de Academie kan je vanaf 21 november tot 21 december 2025 werken zien van onze leerlingen, jong en oud uit heel veel verschillende ateliers, die zich hebben laten inspireren door de uitgangspunten van het stadsbrede project ‘NEW WORLDS EMERGE SLOWLY’.
Dat is een onafhankelijk project over hoe Mensenrechten zichtbaar kunnen gemaakt worden door Kunst. ‘NEW WORLDS EMERGE SLOWLY’ is een project op het kruispunt van kunst en mensenrechten. Omdat kunst een krachtige stem kan zijn in de strijd voor rechtvaardigheid, vrijheid en menselijke waardigheid. Een project waarin kunst en kritische reflectie elkaar de hand reiken, open voor iedereen, waarin verbinding, ontmoeting, dialoog, gelijkheid, openheid en duurzaamheid kernbegrippen zijn.
Er wordt werk getoond van kunstenaars, uit Mechelen en daarbuiten, die in hun praktijk actief reflecteren over menselijke waardigheid, vrijheid, gelijkheid en alternatieve toekomstvisies verbeelden. De organisatie werkt ook graag samen met culturele organisaties om bruggen te slaan, synergieën te creëren en de impact te vergroten.