CLUSTER#2 VERF
Woensdag 17 november 2010
Kunstenaarsgesprekken
Tom Liekens
°1977, woont en werkt in Antwerpen en Berlijn.
Liekens' oeuvre bestaat uit monumentale schilderijen met een specifieke beeldtaal. Een onderwerp dat steeds terugkomt in zijn werk is de natuur in haar kunstmatige vorm, zoals we die kennen uit dierentuinen en natuurhistorische musea. Zo toont hij fragmenten van wintertuinen, subtropische zwemparadijzen, opgezette dieren of prehistorische skeletten. In zijn recent werk vormt het exotisme uit de 19de eeuw en de fascinatie van de toenmalige bourgeoisie voor 'het vreemde' een bron van inspiratie.
De voorbije jaren werkte Liekens aan een serie van grote panoramische schilderijen waarin tal van culturele referenties verwerkt en in een nieuwe context plaatst. Door het gebruik van elementen uit de dagelijkse leefomgeving wekken de schilderijen bij een eerste aanblik een zekere vertrouwdheid op, die echter snel wijkt voor een gevoel van onbehagen en vervreemding. Vaak maakt hij gebruik van sjablonen, bladgoud en zilver als decoratieve beeldelementen, wat zijn landschappen een kunstmatig en gekunsteld karakter geeft.
In de zomer van 2007 vergezelde hij een wetenschappelijke expeditie naar Spitsbergen, de Noordpool, en in de herfst van hetzelfde jaar was hij een maand lang artist-in-residence in Tijanjin, China. Beide reizen inspireerden de kunstenaar tot verschillende schilderijen.
Stijn Cole
º1978, woont en werkt in Antwerpen
Het oeuvre van Stijn Cole oogt, voor wat het gebruik van media betreft, divers: video, sculptuur, maquette, installatie, schilderijen, grafisch werk en mixed media. Inhoudelijk daarentegen, getuigt het werk van een hoge graad aan coherentie, een doorgedreven samenhang. In zijn werk wordt de perceptie van de omgeving geabstraheerd waardoor ze een universele en conceptuele waarde krijgt. De verhouding toeschouwer - kunstwerk - omgeving speelt telkens op een andere manier een belangrijke rol.
Stijn Cole maakt gebruik van hedendaagse technieken om klassieke steeds terugkerende thema’s te onderzoeken: tijd wordt door computermanipulatie en beveiligingssoftware omgezet naar veelkleurige tijdsbalken die de kleuren van de lucht binnen een bepaalde periode weergeven, de landschapsschilderkunst wordt gesublimeerd tot twee key-kleuren en het daglicht moet eerst door een sensor en daaropvolgend een computerprogramma passeren voor het wordt omgezet naar hetzelfde daglicht maar dan via tl-buizen ... Het resultaat is meer dan een formele schoonheid, het dwingt ons om licht, kleur, landschap of tijdsbeleving opnieuw te bekijken en te ervaren.
Thomas Raat
º 1979 woont in Amsterdam, werkt in Leiden
Raat put voor zijn werken uit iconen van de kunstgeschiedenis, film en design en “weet zijn goed geselecteerde beelden te “ontvlezen” en opnieuw samen te puzzelen via een ingenieuze techniek. Hij gebruikt stukjes gekleurd plastic alsof het pixels zijn die opnieuw samen tot een beeld worden “verzameld” dat paradoxaal veel gelijkenis vertoont met een door de tijd met “craquelures” getekend schilderij”.
“Het is alsof Thomas Raat beelden laat opduiken die de schilderkunst doen vergeten en waar het kantelmoment wordt opgezocht tussen de extreem zichtbare formele kant en de inhoudelijke allusies van het werk”.
“Een mix van kitsch en kunsthistorische herkenbaarheid wordt in het werk van Thomas Raat ten top gedreven en mondt uit in een oeuvre dat vanuit postmoderne strategieën een kritische feedback verbeeldt over de status van een kunstwerk tegenover de slijtage ervan teweeggebracht door haar transformatie tot een product van de massamedia”. “De werken van Thomas Raat confronteren ons met vastgeroeste perceptieschema’s en bedwingen, vertragen een bevragen het verlangen van de toeschouwer om alleen die beelden te zien die gelegitimeerd worden door muurvaste authenticiteit”.
Marilou van Lierop
°1957 woont en werkt in Antwerpen
Het werk van Marilou van Lierop bestaat uit foto's of fotocollages die ze beschildert.
Hierdoor wordt de betekenis veranderd. De oorspronkelijke context verdwijnt en wordt vervangen door een nieuwe.
Doorgaans worden kleine of grote groepen mensen getoond, soms immense massa's. Niet het individu, maar de groep staat centraal.
Aanvankelijk schilderde zij natuurbeelden, landschappen zonder begrenzing, waarbij verschillende standpunten in één werk gecombineerd werden. Zo leidt de natuur een eigen leven, dat niet ondergeschikt is aan de menselijke blik. Op deze manier wordt de complexiteit en de chaos uitgedrukt.
En het zijn deze complexiteit en chaos, te vinden in onze sociale realiteit, die het onderwerp zijn van het recente werk. Beter gezegd: ons onvermogen daarmee om te gaan, en de strategieën die we ontwikkelen als antwoord daarop.
De constructies die we maken, de verhalen die we bedenken, het zijn manieren om aan deze complexiteit te ontsnappen.
Deze collectieve denk- en werkwijzen worden blootgelegd. Plannen en rasters worden als een sluier over de werkelijkheid geplaatst; niet omdat ze er noodzakelijkerwijze ermee overeenstemmen, maar het zijn de ordeningen waarmee we de wereld te lijf gaan. Het is als het projecteren van het bekende in het onbekende, in het "wilde". Het is het aftasten van/ zoeken naar de zwevende, onuitgesproken verhalen die tussen mensen/ werelden te vinden zijn.
http://users.telenet.be/marilouvanlierop/
Joris Ghekiere
° 1955, woont en werkt in Klein-Willebroek
Joris Ghekiere schildert: vrouwenportretten, tegelmotieven, parafernalia, exotische locaties en dito flora, beelden van versiering en overdaad, decoratie. Maar steeds met een zekere afstand. Afstand tussen beelden, tussen beelden en begrip, tussen de schilder en de mechaniek van het schilderen.. De kijker ontmoet zowel grotere panorama's als intieme confrontaties, en construeert daarbij mogelijke betekenisfragmenten. Geen van deze constellaties bestaat definitief of is geïsoleerd. Ghekieres werken dagen de toeschouwer uit om positie te kiezen: meegaan in de verleidelijkheid van het mooie beeld, of eerder stilstaan bij de weerbarstigheid van de ingenomen stelling. Achter het beeld schuilt een onpeilbare diepte. Het fotografische van een herkenbaar beeld vertoont defecten, blijkt een negatief of baadt in een onwerkelijk licht. Het vertrouwde perspectief krijgt in de schilderijen van tegelmotieven en ineengeweven patronen een serieuze ‘twist'.